Boginja Atena razgovarala s Ahilom i Hektorom na sprskom jeziku?

Prethodnih dana su novine u Srbiji bile zasićene člancima o „prvom srpskom kralju“, Stefanu Prvovenčanom Nemanjiću. „Novosti“ su to objavile 26. oktobra 2017, pod naslovom „Stefan Prvovenčani – temelj srpske države“, čime su unakazile svaku predstavu o Srbiji Srednjeg veka, jer je Srbija do dinastije Nemanjića imala oko 40 kraljeva i trajala je oko 700 godina, osnovana 490. godine, s prestonicom u Skadru. Državne temelje Srbiji nije mogao graditi Stefan Prvovenčani u 13. stoleću! Vidi se – ovo nakaradno (krivotvoreno) predstavljanje srpske povjesti (istorije) podržavaju u Srbiji i državnici, i Akademija, i naučne ustanove, i novinari... a ovo krivotvorenje povjesti srpskog naroda može uočiti i učenik osnovne škole.

Jarčević (Foto: Jutjub)

Piše: Slobodan Jarčević
Ovakvim krivotvorenjem srednjevekovne povjesti (istorije) se skriva antička povjest (istorija) Srba i ostalih Slovena, jer kad se ljudi ubede da Srbija nije imala državu pre Nemanje i njegovih potomaka, ostaju ubeđeni da Srbi i ostali Sloveni nisu ranije bili pismeni i da su živeli u divljim plemenima. Najobrazovaniji Srbi zanemaruju podatak u knjizi katoličkog sveštenika Andrije Kačića Miošića (18. stoleće Nove ere) - o osnivanju Srbije 490. godine Nove ere, s prestonicom u Skadru. Danas se zatamnjuje i istina da je Skadar u Drugom milenijumu pre Nove ere bio grad – Troja, ili Ilij. Poznat je po Trojanskom ratu iz 13. stoleća pre Nove ere. I nesmotreni postupak srpskog kartografa Jovana Cvijića (s početka dvadesetog stoleća) je omogućio izrazito zatamnjivanje povjesne (istorijske) prošlosti Srba (Slovena) na Balkanskom poluostrvu (Helmu), jer je on nadenuo planinama ime – Prokletije. A one su se zvale – Trojanske planine, što svedoči da je u njihovoj blizini bio grad Troja (ili Ilij). Da im je ostalo drevno ime (Trojanske planine), učeni ljudi bi tražili razlog takvog imena i lako bi uočili da je grad Skadar bio s imenom – Troja i da su se planine severno od njega prozvale – Trojanskim planinama.
Ove nepobitne podatke o Trojanskom ratu u 13. stoleću pre Nove ere, treba imati u vidu, da bi se zaključilo kojim jezikom je Boginja Atena razgovarala s Ahilom i Hektorom. Grčkim jezikom nije mogla – Grci su došli na Balkan pet stotina godina posle Trojanskog rata, a Atena nije mogla govoriti s Ahilom i Hektorom ni latinskim jezikom, jer je latinski počeo da se oblikuje sedam stotina godina posle Trojanskog rata. Naravno, Boginja Atena nije mogla razgovarati tada s ljudima nijednim zapadnoevropskim jezikom, jer su svi uobličeni od 12. do 19. stoleća Nove ere. Ovako kasno stvaranje zapadnoevropskih jezika je prećutano u osvetljavanju početaka i tokova Civilizacije, jer se taj božanski uspon ljudskog roda pripisuje Grcima, Rimljanima i Zapadnoevropljanima. A tako kasno stvaranje grčkog, latinskog i zapadnoevropskih jezika to osporavaju, jer je Civilizacija božanski procvetala kad ovi jezici nisu ni postojali.
Da bismo shvatili civilizacijski „doprinos“ Zapadnoevropljana, uzimamo enciklopedijske odrednice o stvaranju četiri njihova jezika: portugalskom, španskom, francuskom i engleskom, te možemo zaključiti – da su bogovi u stara vremena govorili srpski (slovenski). Navodimo deo iz knjige „I bogovi su govorili srpski“, Izdavača „Miroslav“.
 - Bogovi, recimo, u Trojanskom ratu nisu mogli da govore s ljudima nijedan drugi jezik osim srpskog. Videli smo da je grčki razvijen tek po grčkom dolasku u Evropu, da je u Italiji bio pre latinskog etrurski (srpski) jezik, a da ostalih jezika u antičkoj Evropi nije ni bilo. Da bismo se u to uverili, pogledajmo kako su i kada tvoreni (bolje je reći, sklepani) neki od savremenih zapadnoevropskih jezika. Podatke o tome uzimamo iz enciklopedija:

1.      Portugalski jezik:

„Osnovni rječnik portugalskog jezika potječe iz vulgarnog latinskog jezika rimske provincije Luzitanije; on sadrži – kao španski riječnik – nešto predlatinskih iberskih, zatim keltskih i germanskih (posebno zapadnogotskih) i arapskih riječi“.

2.      Španski jezik:

„Razvio se iz vulgarnog latinskog jezika, koji se, nakon rimske okupacije Pirinejskog poluostrva, počeo širiti putem administracije, vojske i kolonizacije i još od drugog stoleća Stre ere, te potpuno potisnuo starije 'iberske' jezike“.

3.      Francuski jezik:

„Pripada grupi romanskih jezika, koji su nastali iz latinskog. Razvoj francuskog jezika iz latinskog do današnjeg modernog, vršio se u više etapa. Rimski legionari, koji su u Galiju došli već u drugom stoleću Stare ere govorili su vulgarnim latinskim jezikom, tj. slobodnim govornim jezikom, a ne književnim, pisanim po pravilima klasične latinske gramatike“.

4.      Engleski jezik:

„Germanski jezik s mnogo romanskih i nešto keltskih elemenata, ustaljen kao književni jezik u toku 15. i 16. stoleća. Za vikinških invazija (9-11. stoleće), engleski jezik dolazi pod snažni uticaj danskog i norveškog. Period srednjeengleskog jezika nastaje poslije bitke kod Hastinga (1066), kad se u upravu, sudstvo i školu uvodi francuski jezik normanskih osvajača. U 13. i 14. stoleću, prodire u engleski jezik sva sila francuskih riječi; nešto kasnije (u 14. i 15. stoleću), književnošću je ovladala moda posuđivanja iz latinskog, što dovodi do romanizacije engleskog vokabulara“ -
I tako, ovi i drugi evropski jezici su zakasnili, da bi njima govorili bogovi s Ahilom i Hektorom – u vreme Trojanskog rata. Tad se govorilo samo srpskim jezikom – u Evropi i delovima Azije. Ostale vesti iz rubrike Autohtonisti pogledajte OVDE. Izvor: Oslobodjenje.rs

PAŽNJA:


Sistemom za komentarisanje upravlja kompanija Disqas. Stavovi izneseni u komentarima nisu stavovi portala Oslobođelje.

loading...